Artbel
Jazzy
Katleen
Kyoko


Handbal

Parachutisme of Skydiven

Dodentocht

Tot zover de sporter


Image hosted by Webshots.com
It's Tunneltime

Image hosted by Webshots.com
Skydive Me

Image hosted by Webshots.com
Skydive 2005

Image hosted by Webshots.com
Henna 2006

Image hosted by Webshots.com
Henna 2005

<< previous page

Dit is: Kurt Schelfhout


Naam: Schelfhout Kurt

Geboortedatum: 12/01/1974

Hobbies: Bonsaï, henna en vooral 'skydiven'

Vertel eens wat over jezelf: Hoi allemaal, zoals je ziet ben ik Kurt, de wederhelft van mijn lieve vrouwtje Katleen. Ik lig een klein beetje aan de basis van onze Komondor-geschiedenis. Omdat Katleen veel lange dagen werkte (en nu nog soms werkt) was ik veel alleen thuis. Daarom wou ik een hond maar ik had eigenlijk mijn zinnen gezet op een Engelse Bulldog. Daar was ik zot van op dat ogenblik.

In die periode gingen we op weekend naar de Koningsmolen en zo zijn we bij de Komondor terecht gekomen. En daarbij zullen we altijd wel bij blijven, denk ik.

Maar nu wat over mezelf.

Handbal

Toen ik klein was heb ik voetbal gespeeld tot ik ongeveer 12 was. Rond deze leeftijd was ik daar helemaal op uitgekeken en ging op zoek naar iets anders. Een paar maanden later ben ik met squash begonnen en na enkele jaren in de jeugdcompetitie te hebben gespeeld, ontdekte ik op 15 jarige dat ik toch liever een ploegsport speelde. Toen ben ik naar handbal overgeschakeld. In die tijd was dat bij RDP Lokeren en toen die club ophield met bestaan, ben ik bij HBC Brabo Denderbelle gaan spelen. Hier speel ik nog steeds maar enkel bij de "veteranen"ploeg wegens gebrek aan tijd tijdens de week om te gaan trainen.

Parachutisme of Skydiven

Het begin

Ondertussen op de leeftijd van 22 jaar, gingen ik met 2 vrienden, Filip & Kurt, ons lef eens testen en we schreven ons in voor een parachutesprong te Zoersel. We volgden een dag opleiding en 'sanderendaags sprongen we de diepte in. We deden alledrie een AO of automatische opening, wat inhoud dat je vanop een hoogte van 3300ft uit de vlieger springt waarbij je parachute wordt opengetrokken door het vliegtuig (zoals je ziet bij de paracommando's).Ik ben nog nooit zo bang geweest als toen de deur die eerste keer openging. De landing was niet zo geslaagd maar het skydive-virus had me gebeten. In de volgende jaren bleef ik regelmatig springen maar ik was/ben wat je noemt een zondagspringer.( dit betekent: regelmatig springen maar geen grote aantallen/jaar)

Ongeval

Op 1 november 1999 organizeerde onze club een "jump & run" wedstrijd, wat inhoud dat je zo dicht mogelijk bij een vooropgesteld punt land en je tijd die je nodig hebt om na landing dit punt te bereiken is je straftijd. Degene met de minste strafpunten wint. Mijn 6de sprong van de dag bleek fataal want er stond een strakke wind en ik was te gefixeerd op het landingspunt. Hierdoor schatte ik mijn hoogte slecht in en maakte een heel slechte landing. Beide voorste kruisbanden en de mediale band en meniscus aan de linkerknie waren beschadigd. Gevolg: 6 maanden afzien tijdens de revalidatie.

De herstart

Ik had Katleen belooft een aantal jaar te wachten om te zien of mijn knieën goed herstelden. Elk jaar werd de "Call from the Skies" luider en luider. En zo geschiedde dat na 5 jaar inactiviteit ik terug begon te springen. Dit was in de zomer van 2004 in Moorsele. Sindsdien heb ik het me niet beklaagd dat ik terug begonnen ben. Nu spring ik met eigen materiaal en ben iets voorzichtiger dan vroeger. Ik geniet nog steeds van elke sprong.

Anno 2006

(1) Our team at the BST 2006, (2) Our LogoIn 2006 deden we met een gelegenheidsgroepje mee aa de Belgian Skydiving Trophy in de Rookie klasse. Onze Team naam was/is Bombs Away en dit omdat we eigenlijk allemaal zogezegd "een bom" zijn (met de bedoeling dat we snel vallen). Van de oorspronkelijke bezetting bleven eigenlijk alleen ik en de cameraman "F16 Fred" over. Youri, de medebezieler van onze ploeg kreeg geen verlof, Gregory zijn vrouw moest bevallen (proficiat langs deze weg) en Bert kon zich geen 2 dagen vrij maken. Dus werden de drie plaatsen ingevuld door gastbommen Ben, Huyvie en Cisse (vlnr staand).

 

 

 

Op training

(1) 4-way met onze coach, (2) 3-way open accordeon.Samen met Youri, Jan en Frederik trokken we op 10 en 11-06-2006 op trainingsweekend naar Spa. We hoopten er veel te leren en desondanks onze zondagse tegenslag (Youri verloor zijn hoofdkoepel tijdens een ritje onder zijn reserve), hebben we dit ook gedaan. Op zaterdag deden we 5 sprongen en op zondag 1 sprong.

 

 

 

 

Orphee's verjaardagsprong

(1)Orphee met tandemmaster Donovan, (2) Hier kom ik erbij.Op 24 juni 2006 reden we vroeg in de ochtend richting dropzone samen met de dochter van mijn zus Tania, Orphee. Zij is deze winter 16 geworden en wou wel eens weten wat gevoel een vrije val zou geven. "Bak 2" was haar rit naar de wolken. Ik ging mee voor de hele rit en als ik haar zo zag, denk ik dat we haar nog wel eens terug zullen zien daarboven.
Proficiat, Orphee.

 

 

 

Een andere uitdaging

Dodentocht

In 2004 stelde iemand uit onze vriendenkring, nl Jimmy, voor om de 100km van Bornem te doen, de zogenaamde "Dodentocht®". Ik was de enige die op dat voorstel inging. Het eerste jaar (2004) hadden we slecht voorbereid en mede door het slechte weer, besloten we na 36km de brui eraan te geven.

Tijdens de voorbereiding op een wandeltocht in Zelzate. In 2005 hadden we heel wat beter voorbereid. Met ons vieren (ik, Jimmy en onze volgers Katleen en Christel) vertrokken we naar de inschrijving. Om 9u 's avonds begonnen we eraan en na een tiental uur (ts 50 en 55km) stappen begonnen de kilometers hun tol te eisen bij Jimmy. Het zag er op dat moment niet zo goed uit voor hem. Hij bleef achter en ik zette de tocht alleen verder. Maar na 68km kwam ik mijn einde tegen. Totaal uitgeput en huilend gelijk een klein kind werd ik door Katleen en Christel opgevangen. Zij vertelden me dan Jimmy nog altijd meedeed. En zo gebeurde dat, na een half uurtje, Jimmy me terug inhaalde. Toen hij dat deed, had hij een enorme vettigge hamburger bij. Ik kon hem op dat moment wel vermoorden maar nu vind ik het één van de leukste momenten tijdens de tocht want het hielp me terug op de been.

Tijdens de voorbereiding op een wandeltocht in Zelzate.Dus nog 30km te gaan en alletwee al eens doodgegaan. Van toen af hebben we weer in elkaar hulp gezocht. Hoe dichter de meet kwam, hoe verderaf ze leek. Maar de laatste kilometers leek ik wel op wolkjes te lopen. Ik zong, sprak toeschouwers moed in en bedankte iedereen die applaudiseerde (amaai ik was aan t flippen) En zo gebeurde dat we de eindmeet toch haalden na 23u 2min stappen en met enkel 5 bleinen. Dit was één van de meest memorabele punten uit mijn leven. (oip sportvlak dan)

Tot zover de sporter

Bonsaï en Henna

Buiten het sporten heb ik nog enkele hobbies, nl. Bonsaï kweken en henna's plaatsen.

1ste foto = Kurt verpot een grote UlmusBonsaï is een heel oude kunst uit het Oosten. Het woord "Bonsaï" staat (vrij vertaald) voor 'boom in pot' en dat zegt veel. Je moet het zien als een hobby voor de lange duur. Ik ben ermee begonnen nadat we op het werk een boompje cadeau kregen. Dat boompje was een Ulmus Parvifolia en is er vandaag de dag niet meer bij door mijn eigen toedoen. Ik heb ongeveer 12 bonsaï, een 25 pre-bonsaï en nog een hele hoop startplanten. Maar als je meer over wil weten, stuur ik je het best door naar de site van onze club (waar ik ook webmaster van ben, héhé) Wase Bonsaï Vereniging.

 

Dit ontwerp was het eerste dat we probeerden, elk jaar komt het praktisch terug maar toch telkens een beetje anders.Henna is zo'n beetje een zomerhobby geworden. Nadat ik in januari 2000 een tattoo kreeg voor mijn verjaardag, vroeg ik Katleen of ze zelf geen tattoo wou. Ze antwoorde dat ze niet wist wat ze voor het leven op haar lichaam wou. Zo zijn we met henna begonnen. We begonnen direkt heel ambitieus en ik tekende een tribal op haar schouders. Regelmatig plaatsen we zo iets anders maar meestal zijn het grote dingen. Soms vraagt een kennis of ik er één bij hen of hun vriend/in wil plaatsen. Dat doe ik dan meestal ook. Het moet wel haalbaar zijn maar daar kunnen we wel een mouw aanpassen.Een oud collega van Kurt wou het ook eens proberen. Dit is het resultaat.

 

 

 

 


Artbel aan zee/Artbel by the sea


Foto uit de zomer van '98

Het opspannen van de stuurlijnen

Het opvouwen van de canopy

Tijdens mijn allereerste tunneltraining/ervaring En dan nog met de beste van Europa. Een ongelooflijke ervaring.

Een gecombineerd ontwerp.

Een kwaad oog.

Wendy wou een Mickey Mouse

Een Koï op Katleen's rug

Orphee kwam langs voor een tekening.